Iedereen heeft een eigen verhaal. Een eigen reden om betrokken te zijn bij de NN Marathon The Hague. In de serie Move Together Stories maken we kennis met de mensen die samen de eerste editie van de NN Marathon The Hague bijzonder maken. Van beginners tot ervaren marathonlopers, van persoonlijke uitdagingen tot gedeelde dromen.
Deze keer: Annemerel de Jongh. Ooit verklaarde ze marathonlopers voor gek. Op 1 november loopt ze haar zestiende marathon, en dat in de stad waar haar hardloopverhaal begon.
In 2011 liep ik mijn eerste hardloopwedstrijd, de halve marathon tijdens de NN CPC Loop Den Haag. Na afloop zei ik ‘mensen die een hele marathon lopen zijn knettergek’, die laatste kilometers waren zo zwaar. Inmiddels heb ik vijftien marathons gelopen van Amsterdam tot New York en van Rotterdam tot Boston. Het is een droom dat ik nu eindelijk die marathon in mijn thuisstad – waar het allemaal begon – mag lopen.
Ergens rond het 39-kilometerpunt verklaar ik mezelf waarschijnlijk knettergek (op dat punt in het parcours zit het meest venijnige heuveltje verstopt, CPC-kenners herkennen dit vast wel als kilometer 18 van het CPC-parcours). De euforie na de finish zorgt er waarschijnlijk voor dat ik dat al vergeten ben voordat ik die medaille om mijn nek heb hangen.
Het meest kijk ik uit naar het stuk tussen Monster en Duindorp. Ik ben opgegroeid in Monster en heb daarna jarenlang aan de rand van de Vogelwijk gewoond. De Haagweg van Monster naar Loosduinen, de Ockenburghstraat richting Kijkduin en het prachtige asfalt van de Laan van Poot, daar heb ik de afgelopen twintig jaar ontelbaar veel kilometers afgelegd. Ook leuk, in tegenstelling tot veel buitenlandse marathons, verwacht ik hier veel bekende gezichten in het publiek. Mijn man en kinderen proberen op zoveel mogelijk plekken langs het parcours te staan, ik hoop voor hen (maar ook wel een beetje voor mezelf) op een prachtige herfstdag.
Voor de marathon heb ik geen specifiek tijdsdoel. De ervaring heeft me geleerd dat ik het meest geniet als ik tijd los laat en diezelfde ervaring heeft me ook geleerd dat genieten de sleutel tot ‘snelle’ tijden is.
Ik geniet in ieder geval van mijn voorbereiding. En als ik het een moment zwaar heb tijdens mijn duurloop van dertig kilometer, denk ik aan mijn man die met onze twee kinderen van drie en vijf in de speeltuin zit en dan denk ik… het kan altijd nog zwaarder. Haha, nee hoor, ik hou van mijn kinderen, maar zonder behulpzame partner zou het lopen van marathons in deze fase van mijn leven een stuk minder leuk zijn. Dus hierbij een kleine shout-out naar alle partners van marathonlopers die niet alleen op marathondag langs het parcours onmisbaar zijn, maar ook in de maanden voorafgaand.
Zoveel zin in marathondag.
